بنابراين ابو موسى دچار توهم شده و بين حديث قدسى و قرآن درآميخته است . روايات ديگرى نيز نقل شده است كه پندار افتادگى از قرآن را به برخى از پيشينيان نسبت مىدهد ؛ كه شايد از اشتباه راويان باشد ، ليك فاجعه ، ثبت اين منقولات در جوامع حديثى بزرگ و مهم است ؛ مسأله‌اى كه افرادى هم‌چون ابن خطيب ( محمد محمد عبد اللطيف ، از نويسندگان معاصر مصرى ) را فريفته و درنتيجه ، كتابش ، الفرقان ، را با قصه‌هايى آراسته كه بيشتر شبيه به افسانه‌هايى است كه عقل‌هاى ضعيف حكايت مىكند . اين كتاب در زمان ما منتشر گرديد و تجديد چاپ‌هاى آن در مصر و لبنان ، تراژدى بزرگى بود كه سر و صدايى شديد در سراسر دنياى اسلام برانگيخت . پس از نخستين انتشار كتاب ياد شده ، چاپخانه‌دارها و منعفت طلب‌ها ، با بىتوجهى ، چندين بار آن را تجديد چاپ كردند . از مطالب عجيب اين كتاب ، پندار مؤلف دربارهء ستم‌گر معروف ، حجاج بن يوسف ثقفى است . مؤلف پنداشته كه وى دوازده جاى قرآن را تغيير داده و نگارش نخستين آن را به گونه‌اى متفاوت با نگارش رايج بين مسلمانان در زمان عثمان ، تغيير داده است . وى گويد : حجاج دوازده جاى قرآن را تغيير داد : 1 . « لم يتسنّ » را به « لم يتسنه » « 1 » تغيير داد ؛ 2 . « شريعةً و منهاجًا » را به « شرعة و منهاجا » « 2 » ؛ 3 . « هو الّذى ينشركم » را به « يسيركم » « 3 » ؛ 4 . « أنا آتيكم بتأويله » را به « أنا أنبئكم بتأويله » « 4 » ؛

--> ( 1 ) . بقره ( 2 ) 259 . ( 2 ) . مائده ( 5 ) 48 . ( 3 ) . يونس ( 10 ) 22 . ( 4 ) . يوسف ( 12 ) 45 .